ตอนที่ 7 — ตอนที่ 7
"ขอบคุณนะ" เขาพูดเบาๆ พลางก้มมองมือทั้งสองที่ยังสั่นเล็กน้อย หัวใจเต้นเร็วกว่าที่เคย
คืนนั้นฝนตกหนัก ทุกอย่างเปลี่ยนไปหลังจากประตูบานนั้นเปิดออก และเรื่องราวก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง
เธอเดินจากไปพร้อมรอยยิ้ม ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมจางๆ และความทรงจำที่จะอยู่ต่อไปอีกนาน
แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาอบอุ่น เธอวางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะไม้เก่า ก่อนจะหันไปยิ้มให้กับคนตรงหน้า
เสียงระฆังลมดังกรุ๋งกริ๋งรับลมเย็น บรรยากาศในร้านเงียบสงบราวกับเวลาหยุดเดินไปชั่วขณะ
"ขอบคุณนะ" เขาพูดเบาๆ พลางก้มมองมือทั้งสองที่ยังสั่นเล็กน้อย หัวใจเต้นเร็วกว่าที่เคย